Comentarios
O pintor ponlle un marco ó infinito, á lonxanía, ordenando xeometricamente azuis que se despregan pola superficie nun amplo espectro tonal. É a porta dun universo onírico que se configura como un espello poético, como unha metáfora da percepción visual que crea certa incertidume entre a realidade e a maxia que se agocha na pintura.
Exposiciones
"Pinturas" , novembro e decembro de 1994, Vigo.
Reproducciones
"Pinturas", catálogo da exposición
